Egill Jónasson Stardal er fæddur 14. september 1926. Hann ólst upp í Stardal, jörð í jaðri Mosfellsheiðar og Skálafells. Hann stundaði almenn sveitarstörf í uppvextinum og með námi allt fram á fullorðinsár. Að loknu stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík hélt hann til háskólanáms í Englandi og las þar bókmenntir. Þaðan lá leiðin í Kaupmannahafnarháskóla þar sem hann las m.a. sagnfræði og bókmenntir. Hann lauk cand. mag prófi í sagnfræði frá Háskóla Íslands og var síðan um árabil kennari við ýmsa framhaldsskóla, auk þess að skrifa og þýða bækur um sagnfræði, bókina Byssur og skotfimi og fjölda greina um hin ýmsu efni. Egill var formaður og einnig varaformaður Skotfélags Reykjavíkur um árabil og keppti í ýmsum greinum skotfimi.

Egill Jónasson Stardal lærði ungur að fara með byssu. Hann varð alhliða veiðimaður og veiddi bæði með byssu, stöng og í net. Veiðarnar stundaði hann fyrst og fremst til að afla sér og sínum matar og segist hann aldrei hafa drepið sér til skemmtunar.

Guðni Einarsson ræðir við Sæunni Marinósdóttur

Skotveiðar eru eitt af fjölmörgum áhugamálum Sæunnar Marinós­dóttur skrifstofustjóra í Reykjavík. Hún er fædd og uppalin á Þórshöfn á Langa­nesi og hefur umgengist skot­vopn og skotveiðimenn frá blautu barnsbeini.

Upphaf ferðar

Við Stefán hittumst fyrst í eld­hús­inu í sumarbústaðnum hjá Her­manni Jónassyni uppi á Kletti í Borgar­firði. Það var sumarið 1969 og ég var í boði Steingríms Hermannssonar kom­inn til að veiða í Reykjadalsá, þeim hluta hennar sem Hermann hafði þá fyrir sig og sína - mest fyrir sína, því hann var þá orðinn þungt haldinn af Parkin­sonsveiki og gat illa valdið veiði­stöng og þreytt lax.

Guðni Einarsson ræðir
við Dr. Arnþór Garðarsson prófessor

Dr. Arnþór Garðarsson er fæddur í Reykjavík 1938 og uppalinn á Seltjarnarnesi. Að loknu stúdentsprófi frá MR nam hann dýrafræði við háskólann í Bristol og lauk B.Sc.-gráðu 1962. Hann starfaði hér heima um hríð, m.a. sem sérfræðingur við Náttúrufræðistofnun Íslands, áður en hann hélt til framhalds­náms við Berkeley-háskóla í Bandaríkjunum þar sem hann lauk doktorsprófi (Ph. D.) í dýrafræði 1971. Arnþór hefur verið pró­fessor í dýrafræði við Háskóla Íslands frá 1974. Hann var deildarforseti raunvísinda­deildar 1987-1989, formaður Hins íslenska náttúrufræðifélags 1972-1976 og kjörinn þar heiðursfélagi 1999. Hann var formaður Náttúruverndarráðs 1990-1996 og hefur gegnt ýmsum nefndar­störfum og félagsstörfum innan og utan lands. Arnþór hefur t.d. verið meðlimur alþjóðlegu fugla­fræðinefndarinnar (International Ornithological Committee) frá 1978.

Spjallað við skáldið, veiðimanninn og skógarbóndann Hákon Aðalsteinsson.

Margir hreindýraveiðimenn hafa hitt eða kannast við Hákon Aðalsteinsson hreindýraleiðsögumann. Ritari þessara lína hefur undanfarin ár notið leiðsagnar Hákons við veiðar. Hákon og eiginkona hans Sigrún Vilborg Benediktsdóttir búa á Húsum í Fljótsdal. Enginn er svikinn af því að njóta gestrisni þeirra hjóna og leið­sagnar Hákons um heið­arnar. Það er mikil líf­reynsla að stunda hrein­dýra­veiðar með Hákoni því hann þekkir fjöllin eins og buxnavasana sína, og stundum virðist hann meira að segja hugsa eins og hreindýr. Hákon hefur frá mörgu skemmti­legu að segja, sögur af áhuga­verðu fólki, veiði­ferð­um, náttúrunni og svo auðvitað fær maður að heyra svona eins og eina vísu hér og þar. Hákon er fæddur og upp­alinn á Vað­brekku í Hrafnkelsdal. Hann kynnt­ist því snemma hrein­dýrum og eins og margir ungir menn til sveita fór hann ungur að árum að stunda veiðar. Gefum Hákoni orðið.

Danski rithöfundurinn og presturinn Kaj Munk er fyrst og fremst þekktur hér á landi sem guðfræðingur og leikritahöfundur og fyrir andspyrnu sína við þýska hernámsliðið í Danmörku á heimsstyrjaldarárunum síðari en Þjóðverjar létu taka hann af lífi árið 1944. Hitt vita færri að Munk var mikill veiðimaður og reikaði oft um akra og engi til að hvíla hugann frá daglegum störfum og safna orku til nýrra, andlegra afreka. Til eru eftir hann að minnsta kosti tvær bækur um veiðimennsku, Naturens egne drenge og Liv og glade dage. Eftirfarandi saga er þýdd úr hinni síðari.