Hreindýraveiðar frá sjónarhóli mannfræðinnar

Hreindýr hafa verið veidd á Íslandi síðan árið 1771. Ekki án hléa, en upphaf hreindýraveiða Íslendinga hófst þegar hópur 14 dýra var fluttur til Vestmannaeyja 1771. Hópurinn dafnaði ekki vel og fljótlega voru eftirlifandi dýr flutt til Fljótshlíðar. Talið er að af þeim 7 dýrum sem ekki lifðu af vistina í Vestmannaeyjum hafi að minnsta kosti 4 þeirra verið veidd af heimamönnum.
Fyrsta friðun hreindýra kom til árið 1787 og átti að standa yfir í 10 ár. Aðeins 3 árum seinna var farið að veita leyfi til að veiða hrein­dýr á Vaðlaheiði. Það var svar við þeim háværu kvörtunum sem komu úr sveitum vegna ágangs og skemmda hreindýranna. Eftir þetta voru veiðar frjálsari og skoðanir margra lands­manna á hreindýrunum og veru þeirra á Íslandi voru sjaldnast jákvæðar þar sem „hreindýr væru fremur til skaða en gagns, af því þau ætu öll fjallagrös, en ógjörningur væri að temja þau“1. Með konunglegri tilskipun 20. júní 1849 var leyft að veiða hreindýr hvar og hvenær sem var. Þar með voru þau komin í flokk með hættulegum óarga­dýrum eins og björnum og úlfum.
Þessar frjálsu veiðar og veðurharðindi voru þess vald­andi að hreindýrum fækkaði sífellt og voru horfin af sumum þeirra staða sem þau höfðu áður verið. Reynt var að draga úr veiðum en endanlega var sett á alfriðun 1901 og mátti þá hvergi veiða hreindýr á Íslandi. Þessi nýju lög þurfti að endurnýja með ákveðnu milli­bili, en það kom fyrir að það „gleymd­ist“. Þannig að af þeim 38 árum sem alfriðun ríkti þá mátti veiða hreindýr í samtals 4 ár2.