|
Höfundur: Ritstjórn
|
|
sunnudagur, 19 ágúst 2007 |
Rætt við Arnfinn Jónsson, refaskyttu
Tófan hefur sennilega haft fasta búsetu hér á landi í 10.000 ár. Hún
hefur því aðlagað sig einstaklega vel að íslenskri náttúru. Íslenski
refurinn er um 2.5 - 4.5 kg. að þyngd. Læðan eignast um 5 yrðlinga að
meðaltali. Ekki eru til neinar ábyggilegar upplýsingar um stærð
íslenska refastofnsins. Árlega eru veiddir um 5.500 refir hér á
landi. Ekki er ósennilegt að í dag telji íslenski refastofninn um og
yfir 12.000 dýr. Vanir veiðimenn telja þó að talsverður vöxtur hafi
verið í stofninum undanfarin ár og því sé hann mun stærri en álitið
er. Tófan á sér enga náttúrulega óvini aðra en manninn. Fljótlega
eftir landnám var farið að veiða refi hér á landi. Sauðfjárbændur
hafa ávallt haft horn í síðu rebba. Árið 1295 voru samþykkt á Alþingi
lög þess efnis að sauðfjárbændum væri gert skylt að veiða refi. Í
dag greiða sveitafélögin fyrir veidda refi. Þrátt fyrir mörg hundruð
ára baráttu gegn refnum og að öllum hugsanlegum aðferðum hafi verið
beitt til að reyna að útrýma honum, hefur árangurinn ekki verið eins
góður og menn hefðu viljað. Nú á dögum er að vísu ekki lengur talað um
að útrýma refnum, heldur að halda stofninum í skefjum. Á Íslandi er
fána veiðidýra fábrotin. Refaveiðar geta verið spennandi og
skemmtilegar. Skemmtilegast er að rekja spor refsins og veiða. Meðal
þeirra veiðimanna sem náð hafa miklum árangri í þessum veiðum er
Arnfinnur Jónsson, stjórnarmaður í Skotvís.
|
|
Lesa meira...
|
|
|
Höfundur: Brynjólfur Brynjólfsson
|
|
sunnudagur, 19 ágúst 2001 |
Lýsing
Minkur (Mustela vison) er af ætt marða (Mustelidae), sem tilheyrir
rándýraættbálknum (Carnivora). Hann sver sig í ættina,
líkamsbyggingin einkennist af löngum búk og stuttum fótum. Minkurinn
er brúnn á lit en oftast með hvíta skellu á neðri kjálka og oft einnig
á hálsi og milli fram- og afturfóta. Hann er upprunninn í
Norður-Ameríku og því oft kallaður ameríski minkurinn til
aðgreiningar frá hinum evrópska frænda sínum Mustela lutreola sem er
nánast eins en þó minni í vexti og með fleiri hvítar skellur á feldi
sínum.
Tegundin er að nokkru leyti aðlöguð vatni, er með þrefalt þéttari
vindhár en þurrlendisættingjar hennar, með vott af sundfiti milli tánna
og kafar sér til fæðuöflunar, en sér þó verr í vatni en á þurrlendi.
Otrar og selir eru dæmi um ættingja minksins sem sjá jafn vel í vatni
og á þurrlendi. Lengsta köfun sem mælst hefur hjá villimink er 50
sekúndur en algengast er að hann kafi í 5-15 sekúndur.
Minkurinn er straumlínulaga og það nýtist ágætlega til sunds en þó er
vöxturinn talinn vera aðlögun að því að geta smogið inn um þröngar
holur til að elta bráð sína.
Karldýrið í íslenska villiminkastofninum er að jafnaði um 1200 grömm að þyngd, um helmingi þyngra en kvendýrið.
|
|
Lesa meira...
|
|
|